Qool ontwikkelt zich helaas tot een heuse en felle ‘affaire Gort’. Het gerucht gaat dat Duijker’s column over Qool op BNR van a.s vrijdag niet doorgaat. Onduidelijk is nog wat er aan de hand is.
Ik ben stomverbaasd. Mensenlief, wat een opwinding, want waar gaat het nou helemaal over? Gort nept wijn, door suggesties omtrent de herkomst en benefits van de wijn. Maar het staat in geen verhouding tot de manier waarop bijvoorbeeld Honig soep nept of Albert Heijn (Gort’s belangrijkste distributeur) soep en chocolade nept.
Gort hanteert vormen van marketingcommunicatie die simpelweg uniek zijn in wijn. Het is razend knap, ‘anders’ en verwarrend - is Gort zijn gesuggereerde ambachtelijke zelf of een uitgekiend merkbeeld dat als een marketingmachine wijn in fles en al inkoopt en doorverkoopt? - en daarom vatbaar voor kritiek. Is die terecht?
Ik sprak er gisteren over met Vincent Pugibet, de maker van ‘Gort’s’ Qool.
Vincent is de man die de eer toekomt van het door hem ontwikkelde procedé om eindelijk eens goede (gedeeltelijk) gedesacoliseerde wijnen te maken. De man die samen met zijn vader François inmiddels alle wijnen van wijndomein La Colombette licht desalcoliseert tot rond 12%. Met een geweldig resultaat. Zelfs hun roemruchte Chardonnay demi muids (een aanrader!) kon er nog door verbeterd worden.
Maar over naar Gort.
Het merk Gort suggereert de ambachtsman. Zo sterk kennelijk, dat het Hubrecht Duijker gepast leek daar in het openbaar op de radio aan Gort een vraag over te stellen. Die reageerde daar neerbuigend en kleinerend op.
Ongevoelig voor die kritiek op zijn rollenspel tussen mens en merk, drijft Gort de boel op de spits door rond Qool de suggestie van echte ambachtelijkheid in onbeschaamd jokken om te zetten. Qool zou:
- biologisch zijn - dat is hij niet (een strafbare bewering, dom bovendien want op nep rond bio zijn we streng in Nederland)
- gezonder zijn omdat hij minder alcohol bevat – dat is hij alleen als je niet meer gaat drinken, terwijl Gort nu juist beweert dat je er méér van kunt drinken
- minder sulfiet bevatten – hij bevat juist wat meer (ca. 10-15%)
- door Gort ontwikkeld zijn – dat is zo, maar alleen van gaan kijken en proeven bij anderen, ‘en voiture et au volant’
- door Gort en zijn wijnmaker Jim Morisson gemaakt worden – nee dus, dat gebeurt door de echte uitvinder van de wijn, die hem ook nog eens bottelt en van etiketten voorziet.
En toch: omdat er in ‘food’ zijn wel ergere dingen zijn, moet je je afvragen of we hem daarvoor moeten veroordelen. Kijk naar de beloftes waarop we dagelijk worden getracteerd door onze grootindustriële koekenbakkers, slagers, zuivelaars en gaarkeukenbazen.
Vincent vindt de opwinding overdreven. Waarom mag dit niet? De wijnwereld in Frankrijk schreeuwt om marketing. Het buitenland, incl Nederland, verwijt de Fransen een stel nono’s te zijn op marketinggebied, maar als iemand - nota bene een Nederlander - het dan heel opvallend en goed doet, dan is het alweer niet goed.
Het werd een ingewikkeld gesprek, omdat het draait om subtiliteiten. Gort lijkt net te ver te zijn gegaan door een grens in wijn over te gaan die in food wel, maar in wijn niet kan worden overschreden. Wijn vinden we nog steeds echt en dus accepteren we geen openlijke nep.
Triest genoeg overigens, want in food laten we ons kennelijk zonder op- of omkijken neppen. Niet voor niets verzet ik me daartegen.
Voor Vincent en zijn vader François, eigenaren van domaine La Colombette bij Béziers, heb ik grote achting. Ze gebruiken een uitgebreid machinepark voor de oogst en bewerking van de wijngaard maar doen geen enkel compromis aan de kwaliteit van hun wijn. Integendeel: die moet er beter van worden en de prijs moet acceptabel blijven. Consument en wijnmaker hebben daar voordeel van. Kom daar eens om in de voedingsindustrie!
Het zijn rasinnovatoren. Na de innovaties van zijn vader op het gebied van druivensoorten en oogst, neemt Vincent nu op een verrassende manier de verdere ontwikkeling van La Colombette over. Zijn huzarenstukje is een serie gedeeltelijk gedesalcoliseerde wijnen (9% - om precies te zijn 9,5%). Er zit ruim 5 jaar ontwikkelingswerk en -geld in. Is het resultaat bij de anderen die het proberen maar zozo, hij heeft er een succes van weten te maken. M.n. de witte drink ik zelf vaak en met veel plezier.
Gort had de intelligentie om dat te zien, nadat hij goed had rondgekeken wat er te koop was.
En toen kwam dus Gort’s Qool van 8% – powered by L(a) C(olombette) 34500 (zoals Gort’s etiket correct maar héél klein vermeldt).
In het gesprek stelde ik Vincent een paar vragen over onderwerpen die een rol spelen in het lawaai dat in ons land is ontstaan over Qool. Ik ben verantwoordelijk voor de verkorte formulering:
Krijgt Gort 2e keus (onder de kwaliteit van Plume)? (die indruk had ik immers gekregen)
- Nee, de basiswijn is dezelfde als die voor Plume (die 9% alcohol heeft)
Gaat Gort er met de eer van de ontwikkeling vandoor?
- Nee, het is in goed overleg zo gegaan ook al heeft Pugibet zich niet bemoeid met de campagne of de verwoording van de reclame-boodschappen.
Staat Vincent achter de smaakkwaliteit van Qool?
- Ja, maar zelf wil hij niet onder de 9,5% omdat dat een beter smaakeffect geeft.
Waarom heeft Plume 9% en Qool 8%, terwijl Gort eigenlijk een wijn wilde van 6% (dat heeft hij vroeder in de pers laten vallen)?
- Op 6% krijg je een drankje dat echt niet meer op wijn lijkt en dat bovendien lastig houdbaar te krijgen is.
- Omdat Gort zelf beslist onder de 8,5% wilde blijven
Zit er meer sulfiet in de wijn?
Ja, een beetje (10/15%). De aandacht voor sulfiet vindt Vincent overdreven. Hij wijst erop dat het gemiddelde niveau het afgelopen decennium is gedaald. Nittemin bevat Qool meer en niet minder sulfiet, zoals Gort suggereerde in de radio-uitzending van afgelopen week
Conclusie van dit hele verhaal
Gort ’s marketinggaven zorgden ervoor dat de unieke innovatie van Pugibet (in de wereld is niet makkelijk iets beters te vinden) bij AH op de plank kon komen. Om niet als een grootindustrieel over te komen, doet hij of hij de wijn zelf maakt. Zo doet Gort al jaren (vandaar de pet, de snor, de foto’s met een fles in de wijngaard, berichten in de krant en filmpjes dat hij zo druk is met het inpakken van flessen).
Nou en? Zit er maar 0,02% wijn in de fles zoals in de truffelsoep van Honig of maar 2% zoals in de kreeftensoep van AH? Komt de wijn soms niet uit Frankrijk zoals de Australische bonbons van AH niet uit Australië komen?
Welnee, het is en blijft Franse wijn. We zouden Gort zelfs kunnen bewonderen voor het echte, fiscale piece de résistance van Gort’s marketingbrein. Door de Qools niet over de 8,5% te laten komen, betaalt Gort minder accijnzen. Daardoor verdient hij exact € 0,221325 per fles meer. Dat lijkt de leek niet veel, maar het is ongeveer een kwart van zijn totale marge. Een kapitaal dus!!! Nee, da’s geen ironie. Het is de knap, hoewel de consument door die 8 in plaats van 9% en beetje minder smaak krijgt dan zou kunnen.
Erg? Ach, ook het origineel van Vincent is in Nederland te koop. Bijv. bij Henri Bloem, naar verluidt nu zelfs voor minder geld dan de Qool bij AH. So what the heck?
PS
Mocht je er met François Pugibet over willen praten en de wijnen van La Colombette willen proeven, dan is er een unieke kans: morgen is er een diner met hem als hoofdgast in Peter Klosse’s nieuwe Echoput (in de aankondiging staat Vincent genoemd, maar ik begreep dat zijn vader komt. Een gevatte en scherpe spreker).
